Pierwszy mleczak to prawdziwe wydarzenie! U niektórych dzieci pojawia się niemal niezauważenie, u innych ząbkowanie bywa burzliwym okresem, a ząbek przebija się po około 5 dniach. Warto wiedzieć, że ząbkowanie może przebiegać bardzo różnie przy kolejnych zębach. Nasza rada: przygotuj się na kolejne ząbki, zaopatrując się w gryzaki, które można schłodzić w lodówce, oraz specjalny masażer do dziąseł, który ukoi malucha.

Brawo! To znak, że u dziecka rozwija się napięcie mięśniowe i równowaga. Na początku to normalne, że maluch podpiera się rączkami i szeroko rozstawia nóżki, by utrzymać stabilność. Taka pozycja jest jeszcze niepewna, więc nie warto jej przeciągać, żeby nie zmęczyć dziecka. Z czasem mięśnie pleców się wzmocnią, a równowaga poprawi, dzięki czemu maluch zacznie siedzieć bez podparcia. 

Mając wolne rączki, będzie mógł pochylać się, obracać bioderkami i oczywiście sięgać po zabawki i podejmować próby raczkowania. Nowe doświadczenia i przygody są na wyciągnięcie ręki...

 To ważny etap! Od teraz dziecko potrafi poruszać się na niskim poziomie, pełzając na brzuszku, podskakując jak króliczek lub raczkując na czworakach, zyskując tym samym pewien stopień niezależności.

Jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś(-aś), to teraz jest dobry moment, żeby pochować wszystko, co jest w zasięgu jego rączek! Koordynacja między obiema półkulami mózgu pozwala mu teraz naprzemiennie poruszać rękami i nogami – to podstawa chodzenia. 

Wkrótce możesz spodziewać się, że dziecko stanie w pozycji „rycerza”, czyli z jednym kolanem na ziemi – to znak, że potrafi utrzymać stabilną pozycję bez kolejnej podpory. To naturalny ruch prowadzący do wstawania. 

Dzieci często mają ulubioną stronę i bardziej obciążają jedną nogę. Nie oznacza to, że odczuwają dyskomfort po mniej aktywnej stronie, ani że są prawo- czy leworęczne.

Pierwsze kroki to zawsze emocjonująca chwila. Chód dziecka jest sztywny i niepewny, ale maluch stoi samodzielnie i rusza w twoją stronę. Rozwój mięśni, koordynacja ruchów, równowaga – wszystko działa… albo prawie! 

Aby mu pomóc, trzymaj go za ręce, ale nie unosząc ich powyżej ramion (bo to go męczy). Potem stopniowo próbuj trzymać go tylko za czubki palców. 

Kiedy dzieci stawiają pierwsze kroki, nadal poruszają się też na czworakach. To normalne i korzystne, bo mają okazję ćwiczyć zmiany pozycji. 

Pamiętaj, żeby dziecko chodziło boso, bo liczne zakończenia nerwowe w łuku stopy pozwalają mu lepiej czuć podłoże i poprawiać równowagę.

Udało się! Twoje dziecko samodzielnie wchodzi po schodach, stojąc na własnych dwóch nogach. Stawia jedną, a potem drugą nogę na każdym stopniu. 

Dopiero około wieku trzech lat lub trzech i pół roku będzie umiało wchodzić na schody, naprzemiennie stawiając nogi jak dorosły i trzymając się poręczy jedną ręką. W wieku pięciu lat będzie umiało wchodzić po schodach perfekcyjnie. Do tego czasu ważne jest, żeby je zachęcać i zapewniać bezpieczeństwo, będąc obok. 

Wytłumacz dziecku, jak ważne jest poprawne wchodzenie i schodzenie, i pokaż, jak to robić, w formie zabawy w naśladowanie. Jeśli nie masz schodów w domu, warto chodzić na place zabaw ze zjeżdżalniami, żeby dziecko mogło oswoić się ze schodkami. Będzie mogło naśladować starsze dzieci i poznawać nowych kolegów!

Nie ma znaczenia, czy twoje dziecko wygrało, czy przegrało. Najważniejsze dla jego rozwoju jest to, że wzięło udział w zawodach. 

Aktywność fizyczna jest niezbędna dla zdrowia i dobrego samopoczucia. Regularne uprawianie sportu sprzyja nabywaniu wielu umiejętności fizycznych i psychicznych. 

Twoje dziecko zaczyna przyswajać wartości, takie jak szacunek dla innych, lojalność i współdziałanie. Dzięki sportowi dziecko zyskuje poczucie własnej wartości i pewności siebie oraz uczy się panować nad emocjami. 

Bez względu na wynik pierwszych zawodów, dodawaj dziecku otuchy i zachęcaj je do kolejnych prób. Przypomnij mu, że powinno grać dla zabawy i starać się wygrać dla siebie, a nie po to, żeby pokonać innych. Jeśli się nie uda, to nic wielkiego. Krótko mówiąc: „Nigdy nie przegrywasz: albo wygrywasz, albo się uczysz”.

Wow! Właśnie kupiłeś(-aś) piękne buty ze sznurówkami! Celem jest, aby twoje dziecko nauczyło się wiązać sznurowadła i stało się bardziej samodzielne. Zwykle dzieci opanowują tę czynność około piątego roku życia, kiedy potrafią już się ubierać. 

Druga rada: pokazując dziecku, jak wiązać buty, stań obok niego, a nie naprzeciwko niego. To sprawi, że będzie mu łatwiej cię naśladować. 

I jeszcze jeden trik do samodzielnego przygotowania: wytnij z grubej tektury kształt podeszwy i zrób dziurki w miejscach, w których w bucie są oczka. Zszyj razem dwie połówki sznurówek w różnych kolorach. Dzięki temu dziecku łatwiej będzie zrozumieć niezbędne ruchy.

Super! Pierwszy poranek, kiedy dziecko ubiera się samo… nawet jeśli poniedziałek pomyli się z wtorkiem, a buty są na odwrót. To obiecujący pierwszy krok. To znak, że dziecko zdobywa umiejętności w zakresie małej motoryki i koordynacji. 

Wieczorem przeczytaj mu bajkę o bohaterze, który się ubiera: to go zmotywuje i pomoże zapamiętać kolejność zakładania ubrań. Zachęcaj dziecko do zabawy w przebieranki: to świetne ćwiczenie. Wspólnie przygotujcie ubrania na następny dzień, żeby uniknąć porannych negocjacji. Przez jakiś czas wybieraj luźne, łatwe do założenia ubrania bez guzików (np. na gumce w pasie). Bądź cierpliwy, zachęcaj i akceptuj modowe wpadki!

Żegnajcie, boczne kółka! Twoje dziecko właśnie pojechało na rowerze pierwszy raz jak dorosły. To znak, że zdobyło odpowiednią równowagę i potrafi koordynować ruchy. 

Następny krok: wspólna krótka przejażdżka. Przed wyruszeniem przypomnij mu, że musi patrzeć tam, gdzie chce jechać, żeby uniknąć upadków. Sprawdź, czy siodełko jest ustawione tak, by stopy dobrze dotykały podłoża. Pokaż mu jeszcze raz, jak wsiadać na rower i z niego zsiadać oraz jak używać obu hamulców. 

Aby pomóc w opanowaniu techniki pedałowania, poproś, żeby zaczęło z przednią stopą ustawioną powyżej poziomu osi wsparcia. A żeby łatwiej było ruszyć, zacznijcie jazdę na lekkim spadku. Jedź, młody rowerzysto… oczywiście zawsze w kasku!

Pierwszy ruszający się ząbek w końcu wypadł! Dla niektórych dzieci utrata pierwszego ząbka to wyczekiwane wydarzenie; dla innych to coś stresującego. 

Zazwyczaj pierwsze wypadają dolne siekacze około szóstego roku życia, potem górne siekacze. Dodaj dziecku otuchy. Przypomnij mu, że to naturalny proces i że wkrótce bezboleśnie pojawi się nowy ząbek. 

Utrata pierwszego mleczaka (i kolejnych) to także okazja, żeby podkreślić znaczenie higieny jamy ustnej: mycie zębów dwa razy dziennie i regularne wizyty u dentysty. 

A tak przy okazji – co zrobić z tym małym ząbkiem? Zapytajmy Wróżkę Zębuszkę…

Zajęcia dla niemowlaków na basenie to świetna zabawa i czas na budowanie więzi dla Was obojga. 

W wodzie Twoje dziecko szybko odzyskuje odruchy pływackie, które nabyło w łonie matki. Oznacza to, że do około pierwszego roku życia, kiedy dziecko jest pod wodą, automatycznie wstrzymuje oddech i porusza kończynami. Niesamowite! 

Zabawy na pływalni z piłkami, makaronem i matami pomogą mu nauczyć się lepszej koordynacji ruchów i będą wspierać jego rozwój psychomotoryczny.  Stopniowo nabierze pewności siebie. 

Mała rada: basen pobudza apetyt. Przygotuj ciepłą butelkę, żeby była gotowa zaraz po pływaniu.

Udało się! Pierwszy zjazd twojego dziecka! Na razie będziesz stać obok, żeby trzymać je za rękę przy wchodzeniu i schodzeniu. Gdy dziecko nabierze wprawy, nadal będziesz pilnować wejścia, ale pozwolisz mu zjeżdżać samodzielnie i przywitasz je na dole. 

Ta nowa aktywność pomaga dziecku nabrać pewności siebie i nawiązać kontakt z innymi dziećmi. Nie mówiąc już o tym, że wspinanie się, chodzenie, bieganie i zjeżdżanie to świetne ćwiczenia dla rozwoju motoryki i wzmacniania mięśni. 

Zjeżdżalnia daje dziecku cały wachlarz emocji: oczekiwanie u stóp drabinki, ekscytację i lekką niepewność na górze, potem radość ze zjazdu i dumę z dotarcia na dół. To wszystko dobre powody, żeby zjeżdżać bez końca…

Ten pierwszy ludzik w formie głowy z nogami i rękami, którego właśnie narysowało twoje dziecko, to ty? Wspaniale! 

Na etapie głowonogów dziecko wie, że jego rysunek może coś przedstawiać. Opanowało rysowanie spirali, krzywych linii, kółek, zygzaków… To graficzny alfabet, który pozwoli mu uwolnić wyobraźnię i zacząć tworzyć bardziej zaawansowane obrazki. 

Aby je zachęcić, nie próbuj doszukiwać się ukrytego znaczenia w jego rysunkach. Zamiast tego pomóż mu rozwinąć kreatywność, zadając pytania: „Co się dzieje na twoim rysunku?”, „Są tu jakieś postacie?”, „Jaka jest pogoda?”. Zachęć dziecko, żeby opowiedziało ci o swoim rysunku. 

Nie mów tylko o tym, że jego rysunek jest ładny. Okaż zainteresowanie, chwaląc sprytny dobór koloru czy ciekawy szczegół...

To już koniec roku, a twoje dziecko właśnie wzięło udział w swoim pierwszym występie. Dla wszystkich rodziców to zawsze wzruszająca chwila: twoje dziecko naprawdę dorasta! 

Nieważne, czy to przedstawienie muzyczne, czy taneczne – podczas prób twoje dziecko nauczyło się pokonywać nieśmiałość i oswajać tremę oraz zyskało pewność siebie. Przygotowując się do występu, rozwijało umiejętności społeczne, takie jak słuchanie i empatia. Przyswajało też pojęcia współpracy i ducha pracy zespołowej. Ucząc się tekstu, piosenki czy sekwencji ruchów, ćwiczyło pamięć i koncentrację. 

Mały artysta zasługuje na gratulacje i słowa zachęty. Możesz wykorzystać to pierwsze doświadczenie, żeby go wspierać, jeśli w przyszłości będzie wahać się przed kolejnym występem.

Czas na zabawę, a twoje dziecko postanowiło się przebrać – świetny pomysł! 

Ta aktywność pobudza jego kreatywność, bo pozwala mu wcielić się w kogoś innego, w innym świecie, gdzie wszystko jest możliwe. Może uwolnić wyobraźnię, „udając” i opowiadając własną historię. Jeśli przebiera się z innymi dziećmi, rozwija się społecznie. Przebieranie się to także okazja, żeby poćwiczyć umiejętności ubierania się: przydadzą się w porannych przygotowaniach do przedszkola! 

Podpowiedź, jak zachęcić dziecko do przebieranek: stwórz skrzynię skarbów pełną starych ubrań, kawałków materiałów i dodatków (kapelusze, szaliki, biżuteria itd.). Dodaj książki, stary aparat, plastikowe naczynia, instrument muzyczny, sztuczne kwiaty… 

Wskazówka: co jakiś czas wymieniaj zawartość, żeby przebieranki były zawsze ciekawe.

Jest lato, a twoje dziecko po raz pierwszy grzebie w ziemi swoimi małymi narzędziami. Niezależnie od tego, czy masz ogród, czy balkon, to nowe doświadczenie jest dla dziecka edukacyjne i bardzo wartościowe. 

Krótka sesja w ogrodzie pobudza jego zmysły, pozwala obserwować przyrodę i zwierzęta oraz uczy je szacunku do nich. Dla dziecka to także okazja, żeby zrozumieć, skąd biorą się owoce i warzywa, które je – pierwszy krok do dobrej edukacji żywieniowej! 

Następnym razem poproś je, żeby podlało nasionka, które razem posialiście: to nauczy je odpowiedzialności. Przy okazji dowie się czegoś o porach roku i cierpliwości. 

Jeśli nie masz ogrodu, oto pomysł na wspólne zadanie domowe: odetnij dno butelki i doklej oczka oraz nosek. Wsyp ziemię, posiej soczewicę i podlewaj... Niespodzianka!

Ach, jaki piękny bukiet! Twoje dziecko zebrało mnóstwo polnych kwiatów w ogrodzie albo na spacerze. 

Dla niego to źródło zachwytu i nowych doświadczeń. Dzięki temu poznaje przyrodę. Ćwiczy też małą motorykę, chwytając łodyżki, a przy tym rozwija zmysły, koncentrację, uwagę, kreatywność i znajomość kolorów. 

Wytłumacz mu, że niektóre kwiaty są trujące (konwalia, narcyz, barwinek itd.) i że nie powinno ich dotykać, niezależnie od tego, jak są ładne i pachnące. 

Po powrocie do domu możecie razem włożyć bukiet do wazonu: to okazja, żeby nalać i przelać wodę! Sposób na proste, przyjemne i edukacyjne wspólne spędzenie czasu…

Twoje dziecko od zawsze uwielbiało bawić się piłką, a właśnie strzeliło swojego pierwszego gola – brawo, mistrzu! 

Teraz potrafi kopnąć piłkę przed siebie każdą nogą, nie przewracając się, a nawet zaczyna w pewnym stopniu celować swoimi „strzałami”. Poprawia się jego równowaga i mała motoryka. Aktualnie rozwija wiele umiejętności: świadomość ciała i otoczenia, koordynację ręka-oko-noga oraz planowanie ruchu przy dostosowywaniu siły kopnięcia do celu. 

Jeśli twoje dziecko lubi bawić się piłką, zaproponuj mu inne zabawy, żeby doskonaliło swoje umiejętności: pograjcie w kręgle, pobawcie się w podawanie piłki albo spróbujcie spontanicznej gry w hokeja przy użyciu kijka…

Od pierwszych tygodni twoje dziecko się uśmiechało. Wtedy uśmiechało się „jak aniołek”: był to uśmiech odruchowy, oznaka dobrego samopoczucia.

Ale teraz – cud! Twoje dziecko właśnie uśmiechnęło się do ciebie i tylko do ciebie. 

Naśladując cię, podarowało ci właśnie „społeczny uśmiech”. 

Jest już wystarczająco dojrzałe, żeby uśmiechać się, kiedy tylko chce. 

Uśmiech staje się elementem komunikacji z tobą i wszystkimi wokół. Zachęcaj je, odpowiadając na jego uśmiechy szerokim uśmiechem, patrząc mu w oczy. Odwzajemniaj uśmiech, żeby ono też uśmiechnęło się do ciebie. Taka wymiana to świetny sposób na budowanie jego pewności siebie i naukę, że uśmiech wywołuje reakcję u ciebie i wszystkich, którzy się do niego uśmiechają.

Co za szczęście, ten pierwszy śmiech! A to dopiero początek… Dzieci zazwyczaj zaczynają się śmiać między 4. a 8. miesiącem życia.

Na tym etapie ich śmiech jest reakcją na bodźce zmysłowe: głównie wzrokowe, słuchowe i dotykowe. 

Wkrótce będzie się głośno śmiać, gdy będziecie bawić się w „a kuku”. 

To znak, że dziecko opanowało już pojęcie stałości. Później będzie potrafiło śmiać się w odpowiedzi na zabawne sytuacje. Tymczasem rozśmieszaj dziecko: łaskocz je, rób śmieszne miny i dźwięki, baw się w „idzie rak, nieborak”… Korzyści ze śmiechu są niezaprzeczalne: te pozytywne emocje powodują uwalnianie hormonów szczęścia.

Super głośno! Twoje dziecko właśnie „odszyfrowało” swoje pierwsze słowo. To krótkie słowo, składające się z prostych sylab jak „mi” czy „pa”. 

Nawet jeśli czyta nierówno, proces czytania już się rozpoczął. Stopniowo rozwinie rozumienie słów i tekstów, które mu czytasz. 

Aby mu pomóc, śledź tekst palcem, kiedy czytasz bajkę. Rozkładaj książki w domu, żeby w wolnej chwili mogło po nie sięgnąć.

Na początku wybieraj książki z dużą ilością obrazków i małą ilością tekstu. Żeby je zachęcić, zostawiaj małe wiadomości przy przekąsce, na lodówce czy pod poduszką… 

Pokaż mu, jak ważna jest umiejętność czytania w codziennym życiu: umożliwia znalezienie ciekawych informacji czy odnalezienie drogi na spacerze…

Brawo! Twoje dziecko właśnie pokazało pierwszy gest w języku migowym. To dowód, że zyskało potrzebną siłę mięśni w rączkach i zapamiętało pokazywane mu gesty. 

To dopiero początek, a już niedługo będzie używać kolejnych znaków do komunikacji z tobą, bo przez ostatnie tygodnie, gdy do niego migałeś(-aś), tylko chłonęło i chłonęło… 

Zachęcaj je, nadal łącząc słowa z gestami i poszerzając jego repertuar. Te gesty pozwalają mu wyrażać potrzeby i emocje, co ułatwia kontakty z tobą i innymi osobami w otoczeniu… 

Aż przyjdzie dzień, kiedy zacznie mówić, mając wyjątkowo bogaty zasób słów – m.in. dzięki praktyce języka migowego.

Twoje dziecko osiągnęło ważny etap w rozwoju przedjęzykowym! Teraz wydaje drobne dźwięki gardłem, krtanią, wargami i językiem. W kolejnych tygodniach będzie uczyć się skali samogłosek i odkrywać nowe dźwięki, aż około 6. miesiąca życia zacznie wymawiać spółgłoski i tworzyć sylaby jak „da-da”, „ba-ba”… Aby wspierać dziecko w tej nowej umiejętności, mów do niego, zwracaj się do niego po imieniu, mów o sobie „ja”, opowiadaj mu bajki i śpiewaj piosenki… To właśnie chwytając każdą okazję do rozmowy, dasz mu chęć do dalszej komunikacji.

Długie oczekiwanie się skończyło… Magiczna chwila: twoje dziecko właśnie powiedziało „mama”. To nie jest przypadkowe gaworzenie, tylko zwracanie się właśnie do ciebie.

Teraz jest czas, żeby wspierać rozwój mowy dziecka. Rozmawiaj z nim! Kiedy pokazuje na przedmiot, nazwij go. 

Komentuj, co robisz, np. kiedy karmisz dziecko.

Dziecko będzie chciało cię naśladować i używać tych słów później. Jeśli od razu ich nie powtarza, nie proś, żeby to zrobiło: i tak je zapamięta. 

Kiedy nie wypowie słowa poprawnie, nie wymagaj, żeby powtórzyło je idealnie. 

Zachęcaj je i w odpowiedzi wypowiadaj słowo wolno, wyraźnie podkreślając wymowę. Łącząc dźwięki, obrazy i wrażenia ze słowami, twoje dziecko łatwiej je zrozumie i zapamięta.

Długie oczekiwanie się skończyło… Magiczna chwila: twoje dziecko właśnie powiedziało „tata”. To nie jest przypadkowe gaworzenie, tylko zwracanie się właśnie do ciebie.

Twoje dziecko właśnie powiedziało pierwsze „nieeeee” – i na pewno nie ostatnie! Przygotuj się, że będziesz to słyszeć często, bo właśnie wchodzi w fazę samodzielnego wyrażania siebie. Kilka miesięcy temu zrozumiało, że jest osobną istotą. Teraz chce podkreślić tę odrębność. „Mówię NIE, więc jestem” – tak można podsumować ten ważny etap rozwoju osobowości. To często wyczerpujący czas dla rodziców… Okaż cierpliwość. Ustalaj granice: one dają dziecku poczucie bezpieczeństwa i pomagają mu się rozwijać. Tłumacz, jak ważny jest szacunek do siebie i innych. Wysłuchaj i zrozum jego odmowę, ale przypomnij też, że ma prawo mówić „nie”, tak jak ty masz prawo powiedzieć „nie”.

Mniam! Za zgodą pediatry twoje dziecko zaczyna rozszerzać dietę. Ten etap odpowiada nowym potrzebom żywieniowym i pozwala dziecku odkrywać nowe smaki i konsystencje. Edukacja smakowa właśnie się zaczyna!

Produkty gotowe są wygodne, ale możesz też samodzielnie przygotowywać posiłki dla dziecka. Kupuj świeże, sezonowe owoce i warzywa. Jeśli są mrożone, powinny być naturalne, bez dodatku soli i cukru. Gotuj je w wodzie bez soli i miksuj na gładkie purée, dodając trochę tłuszczu (olej rzepakowy, z orzechów włoskich, oliwę lub masło). Na początek najlepiej wprowadzać jeden smak naraz. Grubsze konsystencje zostaw na później…

Gratulacje! Twoje dziecko właśnie napisało swoje imię. Pismo nie jest idealne, ale to znak, że coraz lepiej kontroluje mięśnie palców i nadgarstka. Szkoła zajmie się formalną stroną nauki pisania. 

W domu możesz zaproponować dziecku zabawy, które pomogą mu ćwiczyć małą motorykę. 

Na przykład poproś je, żeby z twoją pomocą napisało „mama”, „tata” albo imiona na winietkach czy nazwę ulubionego produktu na liście zakupów… 

Baw się z dzieckiem w wyszukiwanie liter na opakowaniach płatków czy plakatach… Pomagaj dziecku uwierzyć w swoje siły. Aby uniknąć zniechęcenia, musi rozumieć, że wytrwałość się opłaca. Gratuluj mu wysiłków i cieszcie się z każdego kroku naprzód!

Halo, halo?... Brawo! Twoje dziecko właśnie odebrało telefon jak dorosły. Gdy było młodsze, też to robiło, ale była to tylko zabawa w naśladowanie. Teraz jest już na tyle dojrzałe, że potrafi wyobrazić sobie rozmówcę, którego zna, obecnego w domu, ale niewidocznego przez telefon.

„Babcia do mnie mówi, jest tu, ale jej nie widzę” – ta abstrakcyjna sytuacja jest całkiem złożona.

Na razie nie dziw się, jeśli dziecko nie mówi przez telefon tak, jak rozmawia twarzą w twarz. Do 4. czy 5. roku życia będzie skłonne używać pojedynczych słów. Złożone wypowiedzi będą rzadkie, a dziecko skupi się głównie na mówieniu o sobie. 

To normalne, że nie zapyta babci spontanicznie, co u niej słychać!

Po raz pierwszy twoje dziecko spędziło trochę czasu z dala od ciebie z dziadkami lub kuzynami. 

Bez względu na to, jak przebiegła ta rozłąka, twoje dziecko potrafiło funkcjonować bez ciebie przez kilka dni. Po tym, jak nauczyło się rozstawać z tobą na noc jako niemowlę, a potem na dzień w żłobku, u niani lub w przedszkolu, dziecko zrobiło kolejny ważny krok. 

Spokojnie: powierzyłeś(-aś) je osobom, które je kochają i o nie dbają. Dziecko zdobywa nowe doświadczenia i uczy się samodzielności. A ty masz chwilę, żeby złapać oddech i zaplanować mnóstwo zajęć… albo nie! Wykorzystaj te kilka dni, żeby odpocząć… Ta krótka rozłąka wzmocni tęsknotę wszystkich za ponownym spotkaniem.

Mokry piasek do foremki, lekkie stuknięcie, obrót… i proszę, pierwsza udana babka! 

Czy to na plaży, czy w piaskownicy, twoje dziecko z radością ćwiczy sprawność manualną przy piasku. Bawiąc się, pobudza zmysł dotyku i wzroku, przesypując piasek między rączkami. Dziecko może też zakopać stopy w piasku, aby potem je „odkryć”. 

Zachęcaj je do tej zabawy, proponując, żebyście następnym razem zbudowali całą rodzinną fortecę. To świetny, integrujący projekt! Dziecko z radością zorganizuje przestrzeń, wymyśli, jak przebiegnie budowa, i pokaże ci, co robić i jakimi narzędziami: prawdziwy mały architekt! 

Powiedz mu, że następnego dnia zamek zapewne zniknie. Dzięki temu dziecko nauczy się, że niektóre rzeczy są nietrwałe!

Pierwszy dzień w przedszkolu! Brawo dla dziecka i dla was, rodziców, za opanowanie emocji. 

Tego pierwszego dnia pokazaliście maluchowi, gdzie będzie spał, gdzie będą jego rzeczy i gdzie będzie jadł posiłki. Wasza obecność bardzo go uspokoiła. Widział, jak spokojnie rozmawiacie z opiekunem, który stanie się dla niego punktem odniesienia. 

W kolejnych dniach, kiedy będziecie przyprowadzać dziecko, bądźcie obecni, ale pozwólcie mu samodzielnie odkrywać miejsce i zabawki. Unikajcie stawiania mu zbyt wielu wymagań podczas poznawania nowego miejsca. Dzięki temu łatwiej się zaaklimatyzuje i nawiąże kontakty z innymi dziećmi. Pożegnajcie się i wytłumaczcie, że tak jak wczoraj, wkrótce wrócicie, żeby je odebrać. 

Trzymajcie emocje na wodzy i pamiętajcie, że dziecko będzie czuło się dobrze, jeśli wyjdziecie spokojnie.

Pierwszy dzień w żłobku! Brawo dla dziecka i dla was, rodziców, za opanowanie emocji. 

Tego pierwszego dnia pokazaliście maluchowi, gdzie będzie spał, gdzie będą jego rzeczy i gdzie będzie jadł posiłki. Wasza obecność bardzo go uspokoiła. Widział, jak spokojnie rozmawiacie z opiekunką, która stanie się dla niego punktem odniesienia. 

W kolejnych dniach, kiedy będziecie przyprowadzać dziecko, bądźcie obecni, ale pozwólcie mu samodzielnie odkrywać miejsce i zabawki. Unikajcie stawiania mu zbyt wielu wymagań podczas poznawania nowego miejsca. Dzięki temu łatwiej się zaaklimatyzuje i nawiąże kontakty z innymi dziećmi. Pożegnajcie się i wytłumaczcie, że tak jak wczoraj, wkrótce wrócicie, żeby je odebrać.

 Trzymajcie emocje na wodzy i pamiętajcie, że dziecko będzie czuło się dobrze, jeśli wyjdziecie spokojnie.

Od kiedy dziecko patrzyło, jak inne maluchy jeżdżą na różowych konikach czy w świecących wozach strażackich… teraz przeżyło swoją pierwszą przejażdżkę! 

Pod warstwą zabawy karuzele pomagają dzieciom zdobywać różne umiejętności, w tym funkcję symboliczną. Kiedy karuzela rusza, rodzice znikają i pojawiają się z każdym okrążeniem. Ta sekwencja pojawiania się i znikania pozwala dziecku upewnić się, że rodzice istnieją, nawet jeśli znikają mu z pola widzenia. 

Karuzele uczą też związku przyczynowo-skutkowego, a przy okazji ćwiczą małą motorykę: naciśnij guzik – karuzela jedzie w górę; puść – zjeżdża w dół! Przejażdżki pomagają również uczyć się zasad społecznych, np. czekania na swoją kolej. 

Jedyny problem z karuzelą to negocjowanie liczby okrążeń i trzymanie się ustaleń!

Dla ciebie te pierwsze urodziny na pewno będą niezapomniane! 

Dla dziecka zostaną w pamięci dzięki opowieściom i zdjęciom lub nagraniom, które mu pokażesz. 

To piękny moment, który jednoczy całą rodzinę! Kiedy skończy dwa lata, sporo się zmieni. Dziecko zacznie rozumieć, że jest odrębną osobą, że ma własne potrzeby i pragnienia: to słynna faza samodzielności! 

Na kolejne urodziny oczywiście będzie bardziej świadome tego, co się wokół dzieje. W tym wieku najlepiej zorganizować przyjęcie w domu, po drzemce. Na tort świetnie nada się udekorowane ciasto jogurtowe z muzyczną lub magiczną świeczką. Dziecko będzie zachwycone. 

Podpowiedź: jeśli dziecko dostanie dużo zabawek, schowaj kilka i dawaj mu je stopniowo, żeby radość trwała dłużej.

Żegnaj przedszkole lub pełnoetatowa nianiu. Dziecko właśnie odkryło szkołę, która nie jest już tylko miejscem opieki, ale nauki. 

Przed rozpoczęciem roku opowiedziałeś(-aś) mu o zajęciach, kolegach i roli nauczyciela. Mimo tego przygotowania, drugiego dnia niektóre maluchy myślą: „Szkoła znowu? Przecież byłem tam wczoraj!” i okazują niezadowolenie: w szkole nie można robić wszystkiego, co się chce, trzeba przestrzegać zasad, a do tego jest głośno i męcząco… 

Bez paniki! To normalne, że dziecko ma trudności z adaptacją w pierwszych tygodniach. Okres przystosowania do nowej sytuacji może potrwać kilka tygodni. 

Właśnie dostałaś pierwszy prezent na Dzień Matki, w 100% zrobiony przez twoje dziecko, z uroczą rymowanką. 

Dziecko jest dumne, a ty razem z nim. Oprócz waloru edukacyjnego zrobienia prezentu, Dzień Matki uczy dziecko wartości dawania i pokazuje mu wyraźniej emocjonalną więź z mamą. Zaczyna rozumieć, jak wiele miłości i troski od niej dostaje. 

Prezent na Dzień Matki to symboliczny sposób odwzajemnienia tego wszystkiego. Zachowaj go starannie, ustaw w widocznym miejscu, pochwal się bliskim... Pokaż, jak bardzo jest dla ciebie ważna.

Właśnie dostałeś pierwszy prezent na Dzień Ojca, w 100% zrobiony przez twoje dziecko, z uroczą rymowanką. 

Dziecko jest dumne, a ty razem z nim. Nawet jeśli miało pomoc, wyobraź sobie, ilu umiejętności musiało użyć, żeby stworzyć ten podarunek… Oprócz waloru edukacyjnego zrobienia prezentu, Dzień Ojca uczy dziecko wartości dawania i pokazuje mu wyraźniej emocjonalną więź z tatą. Zaczyna rozumieć, jak wiele miłości i troski od niego dostaje. 

Prezent na Dzień Ojca to symboliczny sposób odwzajemnienia tego wszystkiego. Zachowaj go starannie, ustaw w widocznym miejscu, pochwal się bliskim... Pokaż, jak bardzo jest dla ciebie ważny.

Pierwsza rodzinna planszówka! Nie ma znaczenia, kto wygrał, a kto przegrał. Ważne, że spędziliście razem miło czas, a dziecko się czegoś nauczyło! 

Zalety gier planszowych są dobrze znane. Pozwalają już dwulatkom rozwijać wiele umiejętności motorycznych, poznawczych, językowych i społecznych. Koncentracja, pamięć, logika, spostrzegawczość, mała motoryka przy obsłudze kart i pionków, przestrzeganie zasad, cierpliwość, radzenie sobie z emocjami po porażce, poczucie własnej wartości... Gry planszowe wspierają rozwój we wszystkich tych obszarach. 

Podpowiedzi na kolejne rozgrywki: nie przeceniaj możliwości dziecka. Jeśli gra będzie za trudna lub za długa, dziecko może się zniechęcić. A przede wszystkim wymieniaj gry: wybieraj te, które rozwijają sprawność, pamięć i umiejętność naśladowania…

Gratulacje! Twoje dziecko poradziło sobie jak mały szef kuchni przy swoim pierwszym przepisie.

 Tak naprawdę to było gotowanie „na cztery ręce”, ale dziecko zdecydowanie uznało tę aktywność za ciekawą. Nie zwlekaj i zaproponuj kolejną sytuację, w której poćwiczy mieszanie, albo, jeśli jest starsze, przeczyta przepis i pomoże obliczyć proporcje. 

Podążanie za przepisem wymaga koncentracji, logiki i treningu pamięci. Jak każda aktywność manualna, gotowanie rozwija samodzielność, kreatywność i pewność siebie. 

Wspólne gotowanie to też okazja, żeby pobudzić zmysł smaku – dziecko chętniej spróbuje potrawy, którą samo przygotowało: to świetny sposób, żeby przekonać je do nowych smaków albo warzyw, które teraz omija. Taka rodzicielska podpowiedź…

Po kąpieli dziecka z pomocą położnej lub pielęgniarki, właśnie udało ci się po raz pierwszy samodzielnie wykąpać noworodka w domu.

Jeśli to twoje pierwsze dziecko, pewnie czujesz się trochę niepewnie. I to całkiem normalne! Każdy rodzic zna stres związany z pierwszą kąpielą w domu. Ale spokojnie, szybko nabierzesz wprawy, poprawisz organizację, zrelaksujesz się i nabierzesz pewności siebie. Kąpiel stanie się momentem bliskości z dzieckiem. Wykorzystaj okazję, żeby do niego mówić, nazywać części ciała, tłumaczyć swoje ruchy spokojnym głosem, śpiewać kołysanki… A po suszeniu możesz zakończyć rytuał delikatnym masażem.

Twoje dziecko zaczynało się już przejmować kosmykami wpadającymi do oczu albo zakrywającymi kark… Trzeba było coś z tym zrobić! Z wykorzystaniem swoich własnych umiejętności (albo z pomocą fryzjera w salonie lub w domu) włosy zostały podcięte, a fryzura ma już ładny kształt. To zmienia wygląd twarzy!

Nie spiesz się z kolejnym cięciem. Wbrew popularnym opiniom, obcinanie włosów ani ich nie wzmacnia, ani nie osłabia. Liczba i rozmieszczenie mieszków włosowych są głównie kwestią genetyki. Natomiast struktura i kolor włosów mogą się zmieniać w pierwszych miesiącach i latach życia. Trzeba będzie jeszcze trochę poczekać, żeby zobaczyć, po kim twoje dziecko odziedziczyło włosy…

Brawo! Twoje dziecko właśnie po raz pierwszy skorzystało z nocnika „z sukcesem”. To znak, że zaczyna zdobywać dojrzałość fizjologiczną i psychiczną potrzebę, by być „suchym”. 

Jego wizyty na nocniku staną się teraz regularne! Pamiętaj, żeby chwalić dziecko za każdym razem, gdy samo poprosi o nocnik. Staraj się nie zakładać mu już pieluszki w ciągu dnia. Aby je zmotywować, wybierz raczej bawełniane majteczki lub majtki treningowe. Ubieraj je też w ubrania łatwe do zdjęcia w nagłym wypadku. Żeby mu pomóc, co jakiś czas pytaj, czy chce usiąść na nocnik. W tym wieku to normalne, że zapomina, zwłaszcza jeśli jest pochłonięte zabawą. W razie „wpadki” nie gań go. Powiedz, że nic się nie stało, pochwal, że cię poinformowało, nawet jeśli było już za późno, i skup się raczej na jego wcześniejszych sukcesach.  

Wow! Pierwszy dzień bez pieluszki i bez wpadek! Twoje dziecko w ciągu dnia opanowało korzystanie z nocnika. To znak, że w jego mózgu wytworzyły się połączenia umożliwiające układowi nerwowemu kontrolę zwieraczy. Następny krok: koniec z pieluszkami w nocy! Na to trzeba będzie jeszcze poczekać kilka miesięcy, bo podczas snu, zwłaszcza głębokiego, dzieciom trudno jest zorientować się, że muszą do toalety. Nauka nocnego niemoczenia się trwa znacznie dłużej. 

Na początek spróbuj zrezygnować z pieluszki podczas drzemki. W razie „wpadki” nie gań dziecka. Jeśli zdarzenia będą się powtarzać przez kilka dni, zaproponuj powrót do pieluszki, żeby dziecko nie czuło się zniechęcone. Kiedy opanuje już drzemki bez pieluszki, możecie próbować nie zakładać jej na noc.

Nowe doświadczenie dla kubków smakowych! Twoje dziecko właśnie zjadło pierwszą łyżeczkę lodów. Pewnie zrobiło zabawną minę! W ramach rozszerzania diety nic nie stoi na przeszkodzie, by dziecko spróbowało trochę lodów. 

Trzeba jednak pamiętać, że lody nie są traktowane jako produkt mleczny ze względu na zawartość cukru i tłuszczu. 

A sorbet, nawet jeśli zawiera co najmniej 45% owoców, nie liczy się jako porcja owoców. To produkty dla przyjemności, które warto podawać okazjonalnie. Najlepiej serwować dziecku lody lub sorbet na koniec posiłku. Jedzone poza posiłkami dostarczają nagle dużej ilości cukru, co pobudza wydzielanie insuliny, hormonu sprzyjającego magazynowaniu tłuszczu. Pod koniec posiłku, kiedy są spożywane razem z innymi składnikami, organizm reaguje na nie inaczej.

Udało się! Twoje dziecko po raz pierwszy przespało całą noc. Zazwyczaj budziło się o tej samej godzinie w porze karmienia, ale ostatniej nocy nic: spało aż do rana.

To znak, że dziecko osiągnęło wagę wystarczającą, by przesypiać noc bez karmienia. Żeby utrwalić ten nowy rytm, pomóż mu odróżniać dzień od nocy. W nocy zasłoń rolety i zasłony, a w dzień je odsłoń. 

Podczas drzemki zasłoń tylko zasłony i wprowadź inny rytuał niż wieczorem. Wieczorem wyłącz światła i ogranicz źródła hałasu. Jeśli dziecko obudzi się w nocy, używaj tylko małej lampki i mów cichym głosem. Na koniec, żeby ułatwić dziecku zasypianie, wprowadź spokojny i dający poczucie bezpieczeństwa wieczorny rytuał.

Co za świetny prezent! Dzięki temu rowerkowi biegowemu twoje dziecko nauczy się jeździć bez bocznych kółek. Na pewno szybko zrozumiało, że trzeba używać nóg, żeby się odepchnąć i utrzymać równowagę. Na początku pewnie poruszało nogami symetrycznie. Ale już niedługo zacznie naprzemiennie używać prawej i lewej nogi. 

Z czasem będzie się odpychać mocniej, żeby jechać dalej. I wtedy – magia! Rowerek utrzyma równowagę nawet, gdy stopy nie dotykają ziemi. 

Pokaż mu szybko, jak hamować inaczej niż nogami i jak kontrolować kierunek jazdy. I oczywiście naucz je zakładać kask, bo dobrze wprawiony trzylatek może osiągać prędkość 5–6 km/h!

Udało się! Twoje dziecko spędziło pierwszą noc w dużym łóżku. Łóżeczko zrobiło się za małe, a ono próbowało już przechodzić przez barierkę. Dla niektórych dzieci zmiana łóżka to ekscytująca nowość. 

Dla innych to stres, więc potrzebują kilku nocy, żeby się przyzwyczaić. 

W każdej sytuacji twoja rola to uspokajanie i dodawanie pewności. Przypomnij dziecku, jakie są zalety większego łóżka: wieczorem możesz się obok niego położyć i poczytać bajkę, zmieszczą się w nim wszystkie przytulanki, a dziecko samo może do niego wchodzić i z niego wychodzić. Aby ułatwić dziecku zmianę, zachowaj ten sam rytuał przed snem, który mieliście, gdy spało jeszcze w łóżeczku niemowlęcym. Chodzi o to, żeby coś zmienić, ale nie zmieniać wszystkiego, żeby dziecko czuło się bezpiecznie!

„Ja sam się myję!” Twoje dziecko z dumą pokazuje, jak bardzo chce być samodzielne. Brawo! Ale ta pierwsza próba kąpieli jest jeszcze dość chaotyczna, a woda jest wszędzie… 

Aby nie zniechęcać dziecka do samodzielności, następnym razem, gdy będzie chciało się umyć, wesprzyj je w tym. Ale pod pretekstem składania prania czy sprzątania zostań w łazience i czuwaj nad kąpielą. Żeby ułatwić mu zapamiętanie kolejnych kroków, zaśpiewajcie razem tematyczną rymowankę. Na koniec uzgodnijcie: Ok, może umyć się samo, ale ty sprawdzasz na końcu, czy jest całe czyste i spłukane. Specjaliści zgodnie twierdzą, że dzieci naprawdę potrafią myć się samodzielnie około 7. czy 8. roku życia. Cierpliwości!

Pa pa! To pierwszy raz, kiedy twoje dziecko pomachało na pożegnanie. 

Na razie robi to przez naśladownictwo, nieświadomie powtarzając gest, który właśnie zobaczyło, nie rozumiejąc jego znaczenia. Gdy będzie starsze, zacznie cię naśladować „z pamięci”: będzie potrafiło powtórzyć gest, który wcześniej widziało w codziennym życiu. To znak, że twoje dziecko zrozumiało pojęcie stałości: wie, że coś istnieje, nawet jeśli tego nie widzi. 

Możesz pomóc dziecku rozwijać tę nową umiejętność symboliczną, bawiąc się w naśladowanie (przebieranki, zabawa w dom itd.), zabawy odtwórcze (rysowanie, lepienie z plasteliny itd.) lub inscenizacje (farma, zabawa w cyrk z wykorzystaniem figurek itd.). Małe „kuku” zapowiada wielki postęp.

Skorzystaj z naszych porad i stwórz swoją pierwszą notatkę

Twoje dziecko rozwija się z dnia na dzień... Czas zacząć wypełniać Pamiętnik Pierwszych Kroków, aby o niczym nie zapomnieć.

Preview mémo des premières fois.mp4

Twoje dziecko rośnie z dnia na dzień... Czas zacząć wypełniać pamiętnik z pierwszych dni, żeby o niczym nie zapomnieć. Wybierz wydarzenie, które chcesz zarejestrować i dodaj swoje komentarze!